We snakken naar een visie

“Amerikanen snakken naar een positieve visie voor de toekomst”, zegt Vivek Ramaswamy, die de Republikeinse presidentskandidaat wil worden.
Het is een bekende framing in campagnetijd. Politici nemen een werkwoord voor een heftig verlangen: snakken, hunkeren, hongeren. Vervolgens plakken ze er iets positiefs achter. Mensen snakken naar transparante politiek. Snakken naar het eerlijke verhaal. Snakken naar betrokken politici. Wat is de kracht van dit frame?
Een. Je wordt als kiezer op een voetstuk geplaatst. Jij snakt naar het goede. Je deugt. Dat hoor je graag.
Twee. Blijkbaar is het goede jou heel lang onthouden. Transparantie, het eerlijke verhaal, betrokken politici – het was er allemaal niet. Je hebt een zware reis door de woestijn gemaakt. Nu heb je recht op iets beters. Dat hoor je ook graag.
Drie. Met snakken-naar frames stem je als toehoorder al snel in. Stel, je bent best tevreden over de betrokkenheid van politici. Maar een politicus zegt dat je snakt naar meer betrokkenheid. Dat spreek je dan toch niet snel tegen. Dan ontken je dat je verlangt naar het goede.
Vier. Snakken-naar heeft ook iets manipulatiefs. We worden op een voetstuk geplaatst, hebben recht op iets beters, geloven al snel in het frame. Het effect? Dat snakken-naar stuurt onze aandacht richting de opvattingen van politici. Die gaan ons uit de woestijn leiden, en daar moet het natuurlijk over gaan.
Uitkijken dus, als je tijdens de campagne wordt voorgehouden dat je snakt naar het een of ander.

Je kunt door een goed gekozen term ons anders naar de werkelijkheid laten kijken, een perspectief-wisseling realiseren.