Schuldzondaren

Eurosceptici als Geert Wilders bezitten de taal van de emotie, dreigend en vol verontwaardiging. Die ‘gekke Grieken’ hebben de boel belazerd, wij delen ‘gratis geld’ uit en Europa doet straks ‘een graai’ in onze pensioenkassen. Zoiets. Pro-Europeanen (‘Eurofielen’) hebben de taal van de stofjas: bezuinigen, begrotingsevenwicht, hervormen.
Duitse pro-Europeanen doen het beter, ook zij kennen de taal van verontwaardiging en dreiging. Griekenland en Spanje zijn geen tekortlanden, nee, het zijn Schuldensündern. Schuldzondaren vraag je niet te bezuinigen, die leg je een Spardiktat op. Wij waarschuwen dat de crisis kan overwaaien naar buurlanden, Duitsers voorzien een Schuldensturm – denk aan de rampenfilm ‘The Perfect Storm’.
Als wij spreken van een kredietcrisis is er altijd wel een mistige figuur die begint over ‘de crisis als een kans’. Duitsers hebben het over een Kreditklemme, daar is geen ontsnappen aan. Wíj eisen hervormingen, de Duitse bondskanselier Merkel eist grundlegende Strukturreformen. Zo ga je met schuldzondaren om: geen hervormingen, maar structuurhervormingen, die ook nog fundamenteel moeten zijn.